• Bohater wert­erows­ki — trag­icz­na postać, która jest obdar­zona wielkim tal­en­tem i wrażli­woś­cią, czu­je się on niezrozu­mi­ały, chce być sam, ale nie chce być samot­ny; kocha, ale pla­ton­icznie; ide­al­izu­je ludzi; jest wrażli­wy na pię­kno natu­ry. Typ bohat­era pow­stał dzię­ki postaci głównego bohat­era z “Cier­pi­enia Młodego Wert­era” J. W. Goethego.
  • Bohater bajron­iczny — jest indy­wid­u­al­istą, żyje z pięt­nem, to bun­town­ik, który ma złe czyny na sum­ie­niu, ale popełnił je z miłoś­ci. Nazwa bohat­era pochodzi od powieś­ci poe­t­y­ck­iej “Giaur” G.G. Byrona. W lit­er­aturze pol­skiej przykła­dem takiej postaci jest Jacek Sopli­ca z “Pana Tadeusza” A. Mickiewicza.
  • Bohater ham­le­ty­czny — jest to postać nieu­mieją­ca się odnaleźć w społeczeńst­wie; nie potrafi żyć, jest wyob­cow­any, obłu­da go przytłacza. Nazwa bohat­era pochodzi od “Ham­le­ta” W. Szek­spi­ra, w pol­skiej lit­er­aturze taką postacią jest “Kor­dian” z dra­matu Juliusza Słowackiego.
  • Bohater wal­len­rody­czny — jest to postać, zaprzy­jaź­ni­a­ją­ca się z wro­giem, by później mu zaszkodz­ić; jest zdra­jcą, ale nie jest to potępi­e­nie, bo jego celem jest dobro ojczyzny, jest gotowy poświę­cić dla niej czyste sum­ie­nie i życie. Typ bohat­era pochodzi od powieś­ci poe­t­y­ck­iej “Kon­rad Wal­len­rod” A. Mickiewicza.
  • Bohater piel­grzym — jest on podróżnikiem tęsknią­cym za ojczyzną; homo via­tor, który przemierza­jąc świat, podróżu­je do wnętrza siebie np. bohater liryczny cyk­lu “Sone­ty krym­skie” A. Mickiewicza.
  • Bohater artys­ta — jest on pyszny, gdyż uważa, że jest lep­szy od Boga, tworzy on sztukę nieśmiertel­ną, a Bóg stworzył człowieka, dzieło śmiertelne; przy­pom­i­na horac­jańską for­mułę non omnis mori­ar; widzi i czu­je więcej niż inni śmiertel­ni­cy. Jest nim Kon­rad, bohater “Dzi­adów cz. III” Adama Mickiewicza. 
  • Bohater prom­e­te­js­ki — jest on gotowy poświę­cić swo­je życie dla ojczyzny. Doskon­ałym przykła­dem takiego bohat­era jest Kon­rad z “Dzi­adów cz. III” A. Mickiewicza.
  • Bohater dziecko — jest to postać dziecię­ca, której dorośli nie wierzą, co powodu­je, tragedię; jest jak poeta roman­ty­czny — widzi i czu­je więcej, bo nie ule­ga racjon­al­iz­mowi; jest po stron­ie emo­tio, a nie ratio. Doskon­ałym przykła­dem jest chło­piec z bal­la­dy “Król Olch” J. W. Goethego lub Orcio z “Nie-boskiej komedii” Z. Krasińskiego.
Jeżeli chcesz mnie wesprzeć w popularyzacji wiedzy o języku i literaturze polskiej — możesz zostać moim patronem/moją patronką: https://patronite.pl/babaodpolskiego/ - grosik daj babie, sakiewką potrząśnij. ;)