Jeśli to czy­tasz — daj mi znać 🧡 na swo­im ulu­bio­nym kanale:

Jed­ni cią­gle mylą ter­mi­ny i żyją w poczu­ciu winy. Inni nie potra­fią ustać w miej­scu i narze­ka­ją na pra­co­ho­lizm. Opo­wie­ści doro­słych o ADHD.

Kie­dy usły­sza­łam dia­gno­zę w wie­ku 33 lat, poczu­łam nie­sa­mo­wi­tą ulgę, popła­ka­łam się ze szczę­ścia, że w koń­cu wiem, co mi jest. Skąd się bio­rą myśli samo­bój­cze, kolej­ne depre­sje, sko­ro pro­wa­dzę dość szczę­śli­we życie. Dla­cze­go nie mam kon­tak­tu ze swo­im cia­łem, nie umiem odczy­ty­wać sygna­łów, kie­dy jest zmę­czo­ne i trze­ba się zatrzy­mać. Zro­zu­mia­łam, że ADHD w moim przy­pad­ku to nad­miar myśli w gło­wie, a nie nad­mier­na ruchliwość.

https://www.empik.com/radio-w-mojej-glowie-opowiesci-o-adhd-aneta-korycinska,p1474515661,ksiazka‑p

Książ­ka „Radio w mojej gło­wie. Opo­wie­ści o ADHD” jest już w PRZEDSPRZEDAŻY, pre­mie­rę będzie mia­ła 14 maja.


Co w niej? Radio!


Życie z odpa­lo­ny­mi kil­ko­ma sta­cja­mi radio­wy­mi jed­no­cze­śnie, bez lito­ści. Wzgó­rza kre­atyw­no­ści, doko­ny­wa­nie cudów i nie­moż­li­wość wsta­nia z łóż­ka, syn­drom impo­sto­ra, poczu­cie wła­snej war­to­ści poni­żej god­no­ści, uza­leż­nie­nia, lęk i pasje, któ­re spra­wia­ją, że chce się żyć. Na smut­no i na weso­ło. Bez roman­ty­zo­wa­nia ADHD i bez sta­wia­nia się w roli ofia­ry. Tak chcia­łam, mam nadzie­ję, że tak wyszło. Mówię o sobie, ale by opa­no­wać ten ego­istycz­ny pamięt­nik i by nie spra­wiać wra­że­nia, że każ­dy tak ma, zapro­si­łam jesz­cze 18 osób do roz­mo­wy. Zosta­łam prze­kaź­ni­kiem, spi­sa­łam je, by mogły wybrzmieć jak opo­wieść. W koń­cu to książ­ka o różnorodności.

Jeśli to czy­tasz — daj mi znać 🧡 na swo­im ulu­bio­nym kanale: