Czapla wygląda jak ptak złożony z samych długich elementów: długa szyja, długi dziób, długie nogi i cierpliwość człowieka czekającego na przelew.

A językowo też jest ciekawie, bo „czapla” to słowo stare, słowiańskie, ale nie do końca przezroczyste. Wyprowadza się je z prasłowiańskiego „*čap’a”. Brückner pisał, że podobne formy spotykamy u Słowian, a u Czechów „čáp” oznacza bociana. Czyli w tej rodzinie nazw krążą ptaki długonogie, brodzące, wodne, stojące nad brzegiem i polujące nagłym ruchem.

A skąd nazwa ptaka? Przywołuje się tu słowa „czapić”, „przyczapić”, a także możliwy związek z „capaniem” i „capnięciem”. Od czapli mogły z kolei powstać nazwiska: „Czapla”, „Czapelski”, „Czapski”. Brückner żartobliwie zauważał nawet, że „Czapski” w dosłownym tłumaczeniu byłby raczej „czapli”, a nie „czapkowy”.

Podstawowe znaczenie jest oczywiście przyrodnicze: czapla to duży ptak brodzący, zwykle związany z wodą, trzcinami, mokradłami i polowaniem na ryby. Stąd nazwy gatunkowe: czapla siwa, czapla biała, czapla purpurowa, czapla nadobna.

Ale w języku potocznym czapla bywa też figurą człowieka wysokiego, chudego, długonogiego, trochę niezgrabnego i trochę dostojnego. Czyli niby ktoś stoi jak kij w wodzie, ale robi to z klasą.

A piszę Wam o tym, bo nad Kanałem Żerańskim zachwycamy się coraz ciekawszymi gatunkami ptaków. Dzicz w Warszawie.