LITERATURA 

„Koralina” Neil Gaiman – Motyw zniekształconych “odbić” prawdziwych rzeczy, dwie wersje jednego lustra ujawniają prawdę i są wykorzystywane do kłamstw.

„O tym, co Alicja zobaczyła po drugiej stronie lustra” Lewis Carroll – Alicja przechodzi przez lustro do zaczarowanej krainy

„Pani Bovary” Gustaw Flaubert – Emma przegląda się w lustrach, gdy tańczy na balu, chce widzieć siebie jako panią z wyższych sfer

“Czerwone i czarne” Stendhal – znane zdanie o tym, czym jest powieść: „to jest zwierciadło przechadzające się po gościńcu. To odbija lazur nieba, to błoto przydrożnej kałuży”. 

„Harry Potter” J.K. Rowling – Zwierciadło Ain Eingarp, lustro pokazujące największe pragnienie tego, który w nim się przegląda 

„Królewna Śnieżka” Jacob Ludwig Karl Grimm, Wilhelm Karl Grimm – macocha Śnieżki pyta lustra kto jest najpiękniejszy, lustro odpowiada, że ona, dopóki nie pojawia się Snieżka

FILM

    MUZYKA

    MALARSTWO

“Not to Be Reproducer” René Magritte – mężczyzna stoi przed lustrem, widać jego tył głowy i plecy, jednak w lustrze odbija się ten sam widok, czyli znów tył głowy i plecy

“Małżeństwo Arnolfinich” Jan van Eyck – w lustrze odbija się zarówno para przedstawiona na obrazie jak i to, czego nie widać, lustro skłania do refleksji nad tym, co przedstawia obraz- rzeczywistość? co z tym kto ogląda obraz?

“Bar w Folies-Bergère” Edouard Manet- na obrazie przedstawiona jest kobieta (barmanka), a za nią jest zakrzywione lustro, widać w nim więcej niż tył kobiety i salę. widać mężczyznę, który mówi coś do kobiety, której twarz wydaje się zupełnie obojętna. Manet pod koniec życia ponownie rozważa nad rolą sztuki, obrazu – czy ma on być idealnym odzwierciedleniem rzeczywistości, a może ma być czymś więcej. zakrzywione lustro jest symbolem tego, że widać w nim inną rzeczywistość; obraz powinien być zakrzywionym lustrem 

“Wenus z lustrem” Diego Velázquez – naga kobieta podziwiająca swe wdzięki w lusterku 

“Panny Dworskie” Diego Velázquez – obraz jest jakby odwrócony: widać na nim malarza a jedynie w lustrze pozującą parę królewską 

“Portret małżonków Arnolfinich” Jan van Eyck – w lustrze widać plecy tytułowych małżonków

Jeżeli chcesz mnie wesprzeć w popularyzacji wiedzy o języku i literaturze polskiej — możesz zostać moim patronem/moją patronką: https://patronite.pl/babaodpolskiego/ - grosik daj babie, sakiewką potrząśnij. ;)