Cechy dramatu romantycznego na przykładzie „Dziadów”
„Dziady” Adama Mickiewicza to kwintesencja dramatu romantycznego, nawiązującego do tradycji elżbietańskiej. Brak podziału na akty i sceny, synkretyzm gatunkowy oraz nastrój grozy tworzą luźną kompozycję. Historia rozgrywa się w różnych miejscach, a czas akcji trwa kilka miesięcy. Zniesienie zasady decorum i tragiczny konflikt głównego bohatera, Konrada, dodają głębi dziełu, w którym mistyczne wizje przeplatają się z realistycznymi scenami.