Anna Machocka

Uczę w rozmowie, opowieści, relacji. Uważam, że wrażliwa szkoła jest możliwa. Uczę tak, żeby budować pewność siebie osoby uczniowskiej, motywować, ale też ukazywać praktyczne korzyści z lekcji. Pokazuję sens literatury, moc, która płynie z rozumienia tekstu, procesów, historii literatury i kultury. Szkoła może być wrażliwa i czuła na niesprawiedliwości. Umiem taką zrobić, bo złoszczą mnie nierówne szanse i wykluczenie. Chciałabym, żeby w polskim systemie edukacji było miejsce dla każdej osoby.
Jestem nauczycielką języka polskiego w warszawskim liceum, lektorką języka polskiego jako obcego, ekspertką edukacji osób z doświadczeniem uchodźczym i migracyjnym, autorką i wieloletnią koordynatorką programu wspierającego naukę osób niepolskojęzycznych w polskim systemie edukacyjnym. Specjalizuję się w przygotowaniach do matury.
Uwielbiam wiek XIX i najbardziej chciałabym żyć wtedy we Lwowie: rozmawiać o poezji i literaturze, pisać do „Steru” i odkrywać zupełnie dzikie Tatry w czasie niebezpiecznych podróży. Oprócz tego to już najfajniejsze na świecie jest uczenie o Dziadach i Panu Tadeuszu, odkręcanie stereotypów o średniowiecznej ciemnocie i sprawdzanie co naprawdę napisane jest w Biblii.
Poezję czytam fotografią. Oswajam emocje.
Lubię konteksty, lubię nurzać się w skojarzeniach popkulturowych. Uczenie jest dla mnie sposobem na to, żeby świat stawał się trochę lepszy.

Wrażliwość jest spoko.

SZKOŁA PONADPODSTAWOWA (ADHD, ASD, dysleksja, wysoka wrażliwość, polski jako obcy)