Wielbłąd wygląda jak zwierzę, które powinno mieć swoją nazwę od garbu. Tymczasem jego nazwa ma w sobie… słonia.Tak, tego słonia.

Angielskie „elephant” i polski „wielbłąd” są dalekimi językowymi krewnymi, choć dziś oznaczają zupełnie inne zwierzęta. Punkt wyjścia prowadzi do greckiego „eléphas”, czyli ‘słoń’. To słowo przeszło do łaciny jako „elephantus”, a potem zaczęło wędrować po językach Europy.

W części języków zostało przy słoniu. Dlatego mamy angielskie „elephant”. Ale w językach germańskich wydarzyło się coś osobliwego: nazwa egzotycznego, wielkiego zwierzęcia została przeniesiona na inne egzotyczne, wielkie zwierzę. Zamiast słonia zaczęła oznaczać wielbłąda.

Dawni Goci mieli formę „ulbandus” już w znaczeniu ‘wielbłąd’. I to właśnie z takiego germańskiego pośrednictwa słowo trafiło do Słowian. Czyli zanim wielbłąd został wielbłądem, był po drodze słoniem, łacińskim „elephantusem” i gockim „ulbandusem”.

Polszczyzna jeszcze dołożyła swoje. Dawna postać tego wyrazu nie była tak przezroczysta jak dzisiejszy „wielbłąd”. Rekonstruuje się prasłowiańską formę „*vъlbǫdъ”, a w staropolszczyźnie pojawiała się także forma „wielbrąd”. Z czasem obce, mało zrozumiałe słowo zaczęto dopasowywać do tego, co brzmiało znajomo: do „wielki” i „błąd”.

I tak powstał wielbłąd, czyli w żartach „wielki błąd”. Chociaż wielbłąd nie jest żadnym błędem natury. Garb albo dwa garby to nie pomyłka, lecz genialny sposób przetrwania.

Frazeologia też nie próżnowała. Mówimy „obładowany jak wielbłąd” o kimś, kto niesie za dużo. „Człowiek nie wielbłąd, pić musi” to żartobliwe usprawiedliwienie pragnienia. A „udowadniać, że nie jest się wielbłądem” znaczy tłumaczyć się z czegoś absurdalnego, odpierać zarzut, którego w ogóle nie powinno się odpierać.

Dlatego wielbłąd jest świetnym przykładem, jak słowa zmieniają znaczenie. Ich podróż bywa głuchym telefonem. A zatem wielbłąd nie jest wielkim błędem. Jest dawnym słoniem po językowej tułaczce.