Ostatnia lekcja przed wolnym. Za oknem szaro i pada, a ja idę do warszawskiego „Witkacego” bez gotowego scenariusza. Mam jeden plan: trochę poagitować na rzecz Nieoczywistego Klubu Książkowego. Nie spodziewam się jeszcze, że spotkanie w Witkacym poprowadzi nas od rozmowy o książkach aż do pytania, po co nam w ogóle szkoła.
Ogromna w tym zasługa Agnieszki Ciesielskiej, dyrektorki LXIV Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Warszawie. Jej pytania o czytelnictwo wciągnęły do rozmowy i mnie, i młodzież z klas drugich i trzecich.
Co nam daje czytanie? Skąd się bierze potrzeba pisania? Lubię wracać do tych pytań jako polonistka, czytelniczka i autorka. Interesuje mnie, co dzieje się między tekstem a osobą, która go czyta: co ją porusza, co drażni, do czego chce wrócić. A przy pisaniu — co tak bardzo domaga się nazwania, że w końcu trzeba usiąść i spróbować znaleźć odpowiednie słowa.
W „Witkacym” te pytania stały się początkiem rozmowy, do której młodzież miała wiele do dodania. Takie spotkania bardzo sobie cenię. Przychodzę z własnymi doświadczeniami, a dzięki osobom, które spotykam, mogę przyjrzeć się im z innej perspektywy.
Rozmawialiśmy też o neuroatypowości, sensie szkolnych lektur i projekcie nowej podstawy programowej. W końcu dotarliśmy do pytania: po co nam w ogóle szkoła?
Dla mnie to pytanie wiąże się z kolejnymi: czy w szkole jest miejsce na różne sposoby myślenia i uczenia się? Czy można powiedzieć, że czegoś się nie rozumie, i wspólnie poszukać wyjaśnienia? Czy podczas omawiania lektury mamy czas sprawdzić, skąd bierze się nasz zachwyt, sprzeciw albo obojętność?
Kiedy myślę o edukacji polonistycznej, zależy mi właśnie na takich rozmowach. Chcę, żeby młodzi ludzie mogli formułować własne interpretacje, szukać dla nich uzasadnienia w tekście i sprawdzać swoje pomysły w dyskusji. Dlatego tak cieszy mnie możliwość rozmawiania o szkole z osobami, które codziennie do niej chodzą. Ich pytania i doświadczenia są dla mnie ważne.
Nieoczywisty Klub Książkowy — zaproszenie do dalszej rozmowy
Do liceum przyszłam z zamiarem opowiedzenia o Nieoczywistym Klubie Książkowym, który prowadzę w Teatrze Polskim w Warszawie. Spotkanie w Witkacym dobrze pokazało, dlaczego tak bardzo zależy mi na tej inicjatywie: lubię, kiedy książki dają nam powód, żeby się spotkać i uważnie siebie posłuchać.
W klubie rozmawiamy o współczesnej literaturze i zestawiamy ją ze spektaklami z repertuaru teatru. Jest miejsce na różne odczytania, pytania i dyskusję. Chcę, żeby można było przyjść z zachwytem, wątpliwością albo złością na bohatera i sprawdzić, co w tej samej książce zobaczyły inne osoby.
Z tego spotkania zostaje ze mną przede wszystkim wdzięczność. Za ciepłe przyjęcie, za pytania i za to, jak wiele mieliście do powiedzenia. Ani przez chwilę nie czułam, że zabieram Wam czas — choć była to przecież ostatnia lekcja przed wolnym.













