Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

VI edycja Romantykonu już 17–18 października 2026

JĘZYK

Cele stosowania nowomowy we współczesnym świecie

Cele i przykłady stosowania nowomowy we współczesnym świecie.

Nowomowa to język narzucany przez władze totalitarne i ich środki przekazu, którego celem jest manipulowanie społeczeństwem i narzucanie pewnego sposobu wartościowania spraw. Termin został wymyślony przez George’a Orwella, który nazwał nowomową fikcyjny język używany w Oceanii. Zgodnie z podstawowymi założeniami nowomowy ma ona uniemożliwić wyrażenie niektórych terminów, dzięki czemu całkowicie znikną one ze społecznej świadomości (w myśl zasady, że istnieje tylko to, co możemy powiedzieć). 

Cele nowomowy we współczesnym świecie

Nowomowa dąży do ideologizacji języka: sprawienia, że każde słowo będzie budzić silne skojarzenia, na których zależy osobom odpowiedzialnym za kreowanie języka. Podstawowe cele nowomowy to:

  1. Narzucenie obywatelom konkretnego sposobu myślenia – sprawienie, że każdy obywatel będzie myślał dokładnie tak samo (np. poprzez nadanie każdemu wyrazowi tylko jednego znaczenia)
  2. Wykluczenie odmiennych systemów wartości – narzucenie sposobu postrzegania niektórych zjawisk w konkretnej perspektywy (np. określanie zwolenników zaostrzenia prawa aborcyjnego mianem „pro-life”, co odnosi się do uniwersalnej wartości, jaką jest życie, i całkowicie pomija problematykę wolnego wyboru dokonywanego przez kobietę)
  3. Złagodzenie przekazu wygodnego dla ośrodków władzy – zamiast pisać o wojnie, używa się terminu „konflikt zbrojny”, który jest neutralny i nie budzi skrajnych skojarzeń (np. kreowanych przez kulturę popularną)
  4. Stworzenie podziału na NAS i ICH – wprowadzenie podziałów (wartościujących dychotomii) – np. „gorszy sort” jako określenie opozycji, „lobby LGBT” wskazujące na niecne zamiary osób nieheteronormatywnych i skupienie ich w ramach jednej skonsolidowanej grupy
  5. Naznaczenie i zohydzenie niektórych terminów – wytwarzanie negatywnych konotacji (skojarzeń) w odniesieniu do wyrażeń, z którymi nie zgadzają się rządzący (np. mówienie, że „LGBT to ideologia” albo „edukacja seksualna to uczenie dzieci seksu”).

O autorze

Aneta Korycińska

mgr filologii polskiej, nauczycielka, redaktorka, oligofrenopedagożka, podcasterka i popularyzatorka języka. Zwyciężczyni konkursu VIVELO Top Creators 2024 w kategorii Education oraz laureatka nagrody za upowszechnianie czytelnictwa w konkursie Książka Roku 2024 Polskiej Sekcji IBBY. Prowadząca autorski podcast Polskiego Radia „Matura po godzinach. Podcast Baby od polskiego”, w którym łączy literaturę, językoznawstwo i kulturę współczesną. Członkini Unii Literackiej. Publikowała w „Ryms”, „Musick Magazine”, „Tygodniku Powszechnym”, E-teatr.pl. Autorka książki „Radio w mojej głowie. Opowieści o ADHD” (wyd. Prószyński i S-ka), serii edukacyjnej „Nauka z audiobooka” (wyd. Harde), tomu poetyckiego „Czego nie powiem swojej córce” (Fundacja Duży Format) oraz posłowi do serii klasyki literatury polskiej „Kiedyś Przeczytam” (wyd. Powergraph). Twórczyni gier edukacyjnych, m.in. „Mam słowo” (wyd.…