Wiem, że są fani drzemek, a nawet kawowych drzemek, ale ja zdecydowanie do nich nie należę. Albo robisz coś dobrze, albo wcale. Pobudki kosztują mnie zbyt wiele czasu.„Drzemka” pochodzi od czasownika „drzemać”, który jest starszy niż rzeczownik.

„Drzemać” notowane jest już w drugiej połowie XIV wieku i wywodzi się od prasłowiańskiego „*drěmati”. Znaczy: spać krótko, płytko, trochę na granicy snu i czuwania. „Drzemkę” odnotowano w materiałach słownikowych w XVIII wieku, początkowo także w postaci „drzymka”. „Drzemać” ma też znaczenie przenośnie: może w kimś drzemać talent, potencjał, złość albo pokusa.

Nie ma tu rewolucji znaczeniowej, zawsze znaczyła krótki sen i tę kruchość widać w języku. Można „zapaść w drzemkę”, czyli odpłynąć na chwilę. Można „przerwać komuś drzemkę” albo brutalniej: „wyrwać kogoś z drzemki”. Z kolei frazeologizm „uciąć sobie drzemkę” oznacza wyrwanie małego kawałka czasu z dnia. Podobnie można „uciąć sobie pogawędkę”.

Z tego samego pola mamy potoczne „uciąć komara”, czyli zdrzemnąć się na moment. A skąd ten komar? Nie mam pojęcia, może dlatego, że kojarzą się nam z przelotnym, urywanym snem, bo zwykle z niego wybudzają.

Ciekawa jest też wymowa czasownika „drzemać”. Słowniki dopuszczają wymowę z wyraźnym „d-rz” albo z uproszczonym brzmieniem bliższym „dż-ż”.A wy wylogowujecie się ze świata w ciągu dnia?